Over luizen (deel 2), boeken en hoe de dagen geleefd worden.
Het zijn maar rare dagen en weken. Ze gaan als een sneltrein voorbij. Ik kan niet goed volgen. Te traag ben ik. Ik doe wat ik moet doen, maar meer niet. Er komt weinig uit mijn handen en ik heb een kort lontje gekregen. Gisteren kwamen er tranen aan te pas. Een zoontje die aan mijn boeken gezeten had, gestreken was die een kind uitgeladen had, pubers die na drie keer nog doen alsof ze me niet horen , een dochter die kritiek geeft, enzovoorts. Dat ging zo de hele zondag door. Leuk hoor. Familiedag ;-). Dan ben ik om half tien maar in mijn bedje gekropen. Alleen slaap is dan oké. Koken doe ik wel nog steeds met volle overgave. Ik ben blij dat dat geen probleem is. Elke dag is er eten op tafel. Vrijdagavond ging ik voor het eerst mijn pakket ophalen bij de voedselteams. En ik was heel tevreden. Granaatappel bijvoorbeeld. Ons jongens eten dat supergraag, maar kopen doe ik dat niet, maar dat zat nu in het fruitpakket. Ook was ik na vijf dagen bijna 2 ...