GEKWEK

Nee. Ik ben niet bijgelovig. Maar gisterenavond slaagde mijn dochters van 14 en 16 er toch in om mij op stang te jagen. 'Goh. Morgen de Lesse afvaren en ze geven onweer in de Ardennen. Zou het onweren terwijl we kajakken? Hopelijk verdrink ik niet !' mompelde de ene dochter. Waarop de andere dochter : 'En ik ga morgen skiën. Hopelijk breek ik geen been want ik heb dat nog nooit gedaan. ' De ene vroeg me of het toch niet beter was dat ze thuis bleef. Heel erg even twijfelde ik om dan kordaat te zeggen: 'Absoluut niet!' Nee. Ik ben dus niet bijgelovig al hebben sommige dagen rare momenten of zijn er op één dag weleens heel erg veel toevalligheden. En ben ik soms iets meer ongerust dan op andere dagen. Deze ochtend ben ik gaan ontbijten met oudste dochter nadat ik haar aan het station oppikte. Nog even genoten dus van het mooie weer. Later was ik weer blij dat de hulp geweest was. Een proper huis is zo zalig al duurde het maar tot mijn 3 jarige katten...

 Heel vaak kijk ik naar boven en zie dan 'de lucht' zoals de drie onderstaande foto's die ik nam in Stolwijk. Ik kan genieten van blauwe lucht, wolken en donkere regenlucht. Net zoals ik ook altijd overal naar buiten moet kijken naar 'mijn uitzicht'. Vandaag was dat de parking van het UZ en de gebouwen ervan. Een zoon moest onder narcose (voor even)en het was allemaal snel achter de rug. En dan wacht ik, lees ik drie kranten en mijn boek van het moment (In stilte van Jan Hendrik Bakker)en kijk buiten.  Vandaag begon mijn dag om 5 uur want ik moest om 7 uur al in Gent zijn. Het thuisfront werd aan Tim overgelaten. In het UZ ontroerde het me erg. Al die moeders (en vaak ook vaders)bezorgd in de weer omdat hun kinderen een ingreep moeten ondergaan. De bezorgdheid, de knuffels en kussen, het zachte praten, de krop in de keel wanneer ze bij hun kind vandaan komen wanneer die net onder narcose gegaan is. De vaders die ondertussen ook 'wachten'. Die oude...

Ik geloof niet in God. In geen enkele, maar respecteer wel dat iemand anders daar wel allemaal wil in geloven. Voor velen is het een troost. Dat geloof. Door het grote kinderaantal hier denkt men weleens dat ik diep gelovig ben, maar hm. Een heilige ben ik allesbehalve (denk ik). Ik geloof wel in de kracht van de natuur en je zou eigenlijk kunnen zeggen dat ik de natuur zijn gang laat gaan...Ik geloof in het leven en in leven doorgeven. Geweld in naam van de God is van alle tijden, maar nu kunnen we dit LIVE meemaken. Dat is het verschil met honderd jaar geleden. Toen had je alleen een krant. Het kwam niet zo dichtbij. Ik heb altijd gedacht dat mensen geloven omdat ze het leven dan draaglijker zouden vinden. Dat ze er meer ZIN in zouden hebben. In dat leven en dat ze niet bang waren dan dood te gaan want na de dood verwachten ze nog veel mooiere dingen. Want wat heeft dit leven voor zin wanneer het zo kort is en het afgelopen is na dit leven. Toch geloof ik dat WEL en dus is mi...

Toen ik op een andere blog deze hilarische foto's tegenkwam moest ik toch serieus glimlachen. Want mijn ochtend was weer redelijk chaotisch weliswaar maar met twee kinderen deze keer. Opstaan, snel aankleden, eten, tanden poetsen en dan om 7 uur in de auto richting UZ gent (tandarts)met Niels en Fee om daar om tien voor 8 toe te komen na een ongeval onderweg (drie auto's op elkaar wat Niels de reactie ontlokte: 'zoiets wil ik nooit meer zien!, maar helaas lukt het niet altijd onze kinderen af te schermen van zoiets)en op de parking snel de kinderwagen in elkaar zetten en vlug, vlug naar het onthaal. Bezweet met Fee in de kinderwagen dan bij de tandarts waar ik op mijn donder kreeg en me de meest onverantwoorde moeder voelde van de hele wereld want dat gebit van onze zoon is echt een ramp en hij moet weer onder de narcose (in mei) omdat hij echt niets laat doen bij de tandarts. Zelfs een foto trekken is bijna niet te doen en tanden poetsen lukt ook nooit goed (zoals ik a...