GEKWEK

Terwijl de man naar Zeeland reed om daar de grote opkuis te gaan doen (voornamelijk de voortent afbreken)bleef ik thuis wegens een erg onderbroken nacht (wakkere kindjes). Zelf ben ik ongelooflijk moe en een dagje opkuisen in Zeeland zit er voor mij echt niet in. Gelukkig zit de man er niet mee. Hij doet liever zoiets fysieks in de buitenlucht dan helpen met klusjes in huis :-). En dat vind ik meer dan best. Liever zo een man dan een sloef (ik ken zelfs mannen die een lijstje van hun vrouw krijgen wat ze allemaal moeten doen vandaag!). Liever een man die hout hakt dan één die de vloer dweilt (al doet Tim dat heel uitzonderlijk weleens). Wat niet wil zeggen dat ik de hele dag in mijn zetel ga hangen. Ik rommel rond in huis wat inhoudt dat ik vooral de was doe, bedden verschoon, kledij sorteer en in kasten leg. Dat is wat ik graag doe ook. Ik maak ook voor de jongsten vaak setjes.  Alleen aan strijken heb ik een broertje dood. Ik zit soms ook gewoon ...

Al twee avonden zit ik lekker voor mijn stoof. De verwarming in huis is nog niet 'aan' al wordt het wel frisjes in de badkamer wanneer we ons wassen. Ik weet niet of het wel de moeite loont om daarvoor even de verwarming op te zetten in het hele huis (thermostaat staat in living) en overweeg om een klein elektrisch vuur aan te schaffen  voor daar of nog beter is om de kachel uit de caravan naar huis te halen. Onze verwarming is namelijk op gas en we hebben zonnepanelen. Alleszins: 's Avonds geeft de stoof nu zoveel warmte dat ik mijn gilet en broek uit moet doen. De stoof verwarmt de gehele beneden verdieping meer dan genoeg met de uurtjes die ze brandt. Het hout wordt aangevoerd en de ruimte in de muur dient eindelijk waarvoor ze gemaakt is: om hout in de stockeren en niet voor speelgoed. Het geeft zoveel meer sfeer nu, warmte natuurlijk en het is gewoon gezellig. Het plaatje klopt! Ik trek de gordijnen toe van zodra het donker wordt en dat voelt lekker knu...

De kinderen hadden allemaal vrij omdat het jaarmarkt was in het dorp en zowat het hele dorp leek daar ook naartoe te zullen gaan. Ons grotere kinders spraken af met hun vrienden, maar ik zag het niet zitten om met de jongsten tussen die massa te gaan lopen. En dus besloot ik deze ochtend om de winterjassen boven te halen en de mutsen en sjaals en legde warme kledij klaar en om half negen sprong ik samen met de vijf jongsten (Niels is negen en Fee is twee)in de auto richting Planckendael in Mechelen. Voor het tweede jaar op rij hebben wij een abonnement (dat heb ik me vorig jaar zeker niet beklaagd)en wij mogen dan binnen vanaf 9 uur al. Door de drukte op de baan waren we er pas om kwart na negen en waren we toch nog bij de eersten. Een lege parking en nog een bijna leeg park. De eerste keer dat we dit meemaken. Aan de ingang kregen we al een warm welkom en mochten we zelf onze kaarten scannen. Spannend :-) ! Toen gingen we eerst nog een koffie (voor mij)en chocomelk drinken...

29 september en vandaag heb ik voor het eerst een beetje het gevoel dat het herfst is. Alhoewel ons jongens nog in short naar school zijn en Lies zelfs met haar zomerjas was de wind deze ochtend toch krachtig en het is al de hele dag grijs en winderig. Liesje klaagde deze ochtend dat het trappen te zwaar was. Zelf heb ik toch ook maar mijn elektriek opgezet. De dagen korten dus en het is frisser 's morgen en 's avonds. Maar zolang de zon overdag krachtig was voelde het nog niet als herfst. Vandaag voelt dat dus meteen anders. Je ziet de wisseling nu pas een beetje op straat. Sommige mensen houden nog steeds hun zomerjurken aan en anderen wikkelen zich al volop in een dikke sjaal :-). Al zal de ommekeer snel komen met het weekend. Ik krijg op slag zin in bruine/oranje dingen. In mijn oranje laarsjes aan mijn voeten, een gilet in roestkleur (helaas nergens al gevonden), pompoenen (nog niet gegeten) en in een haardje dat brandt (kachel nog niet geleverd!). Maandag is het ...

Mijn grijze haren hebben we vandaag dan weer professioneel laten wegverven bij de kapper. Alsook werden de haren weer in een makkelijke korte coupe geknipt zodat ik weer verder kon voor de komende tijd. Tegen de tijd dat ik thuis kwam had ik helaas al zoveel in mijn haar liggen woelen dat een deftige kapselfoto niet meer lukte. De kapster dacht dat ik bijna moest bevallen terwijl er gisteren nog twee mama's waren op het feestje die uit de lucht kwamen vallen dat ik zwanger was ;-).  Alleszins: even me time deed deugd. Ik kon ook wat lezen in mijn boek ginds en kreeg een koffie. Wat wil een mens nog meer? De dag vliegt zo natuurlijk wel voorbij. De belastingpapieren zijn binnen gebracht. Ik ben zenuwachtig hoeveel het bedrag dit jaar gaat zijn. Het verschilt erg jaar per jaar, maar is zo belangrijk en ik heb er weinig zicht op. Wellicht weet ik deze week nog van de boekhouder hoeveel we voor 2015 gaan moeten betalen en hoeveel we best voorafbetalen voor 2016. Dan...

 Wat een heerlijk herfstweer is het toch. Zalig gewoon. En ook volgende week gaat dat gewoon doorgaan zo en dat is alleen maar Top want volgende week breng ik met de kinderen door in de Limburgse bossen (de man blijft gewoon doorwerken en de oudste dochter ook). Afgelopen week is er al veel gegriezeld op een kindvriendelijke manier. Op school was het echt een TOP week (kijk hier maar eens naar De heksendans door de juffen van De Appelboom , maar ze werkten ook rond de herfst en deden verschillende wandelingen. Dat vind ik zo fijn aan deze school. Hoewel het een katholieke dorpsschool is lijkt ze heel erg op een Freinetschool met projecten, oog voor de natuur en heel veel thema's. En het kind is ontzettend belangrijk. Een superschooltje. De Appelboom. De herfst vind ik dan weer een supermooi seizoen. Alleen het korten van de dagen vind ik maar niks. Het is niet de bedoeling dat onze kinderen in deze periode niet meer kunnen slapen, maar zelf hou ik van een portie...

De man sleurde mij afgelopen weekend het huis uit. Eigenlijk had ik zin om in mijn zetel te blijven zitten niksen en misschien wat te lezen en te slapen en natuurlijk was het zalig weer. En had de man niet gezegd: 'Kom! We zijn eens weg!' dan was ik blijven zitten. Maar spijt heb ik er niet van gehad. Het was een zalige middag en achteraf gingen we nog pannenkoeken eten. En de buitenlucht deed ongelooflijk veel deugd. Wat ik de afgelopen week geprobeerd heb is een versnelling lager te leven. Ook al moest ik daar veel telefoontjes voor doen en gaat het wat meer geld kosten. Vanaf deze week heb ik meer hulp in huis. En ga ik hopelijk ook wat meer tijd voor mezelf hebben. Lezen bijvoorbeeld schoot er serieus bij in. Wanneer ik dan toch kon lezen viel ik na een paar bladzijden bijna in slaap. Ook kan ik mijn Spaans niet goed oefenen, maar ik doe het gelukkig zo graag dat ik mezelf verplicht om het ter hand te nemen. Ook wandelen deed ik weer niet meer. En ik at...

 Gisteren mocht ik aan den lijve ondervinden dat de herfst nu toch in 't land is. Mijn giletje en sjaaltje volstonden niet meer. Een dikke jas had ik nodig voor die wind en regen.  Mutsen en dikke sjaals werden opgediept uit gleuven en hoeken van kasten. Schattig vond ik het wel. De kindjes deze ochtend dik ingepakt vertrekkensklaar. Net nu vandaag de fotograaf komt. Hopelijk kamt de juf de haartjes nog eens wanneer ze vanonder de mutsen vandaan komen.  Aan de ergernis om vergeten en verloren mutsen, sjaals en wanten de komende tijd probeer ik even niet te denken. Voorlopig zijn ze goed voorzien. Onderstaande zomerfoto hoort dan ook tot het verleden. Niet meer met de blote billen in het zand in de speeltuin.   Ondertussen ben ik fan geworden van Pinterest (Ik ben zo een laatbloeier die dat nu pas ontdekt met dank aan Marlies die me daarop wees). Weetje dat ik tot voor heel kort gewoon collages maakte op grote tekenbladen (moodboards)met...