GEKWEK

Zo af en toe wordt mijn huishouden en huis herschapen in een wassalon. Tot vervelends toe heb ik dit al gezegd, maar de was is verschrikkelijk. Deze week heb ik er mij nog eens goed ingesmeten van moetens want mijn Baraque de Fraiture was herschapen in een Mount Everest. En dus was het weer wassen, drogen, opvouwen (per persoon) en sorteren. Het is me nog niet gelukt alles ook nog eens in de kasten te leggen. Het ging vooruit, maar ik zal dit weekend verder moeten doen. De was is niet enkel kledij, maar ook lakens, handdoeken en dergelijke...dat maakt het ZOVEEL. Mijn washok is meer dan de helft kleiner dan het washok in ons vorige huis dus ik moet nu de tafels in het huis benutten. Dat vind ik niet 'leuk', maar het kan gewoon niet anders. En dus is het soms zo dat je enkel nog de cactus kan zien op de tafel :-). Maar ik heb goed doorgewerkt met dank aan het mooie weer. Ik word daar best gelukkig van wanneer ik mijn was buiten kan laten wapperen. Mooi weer helpt echt o...

 Zwitserland is een prachtig land. Mooi, mooi, mooi. Goede lucht, eindeloos veel wandelplezier, kinderclubs, lekker eten, sneeuw en zon, mooie uitzichten, animatie 's avonds, vele meren waar je ook kon in zwemmen of BBQ doen (alles lag klaar!), ... Ik kreeg er geen genoeg van. Elke dag gingen wij wandelen met een gids. Soms was het een beetje vlakker, maar meestal op en af. Heerlijk vond ik dat! Ik wou niet terug naar huis, maar eeuwig in Zwitserland blijven. We verbleven in St. Moritz.  Aan het hotel was ook een heerlijke grote veilige speeltuin dat volledig afgesloten was.  Zwemmen deed ik niet elke dag, maar drie keer. En dan meteen goed voor een half uur lekker zwemmen. In mijn nieuwe badpak :-). 's Avonds zaten we samen voor een buffet dat meer leek op één grote feestmaaltijd.  Meestal was het mooi weer en soms was het wat minder, maar dat deerde ons totaal niet. Ook in de regen gingen wij wandelen. Voor de kindjes was er elke dag kinderc...

Nog even was ik in twijfel. In mijn zetel binnen blijven en gewoon onder mijn dekentje kruipen en te lezen of toch de wandelschoenen aantrekken en een wandeling maken want het was zo een schoon weer.   Het was zo verleidelijk om te kiezen voor de gemakkelijkste keuze. Maar de man gaf duidelijk aan dat hij ook eens even het huis voor hem alleen wou :-). Dus trok ik alsnog de wandelschoenen aan voor een wandeling in eigen streek. Samen met Mats die met geen stokken binnen te houden was. En zo leerde ik weer nieuwe wandelpaden in eigen streek kennen. Onze Mats zag het helemaal zitten wandelend langs het Nonnenbos waar Fee haar boom geplant is en langs drassige paadjes dat niet zo ideaal waren met de koets, maar ik heb op mijn ééntje mijn plan getrokken. Ik woon in een erg landelijke en mooie streek. Dat besefte ik weer. Het is zo goed wonen hier. Het weer was goed. De zon was wat verscholen, maar de temperatuur was goed. Tegen de tijd dat we aan de...

Afgelopen weekend waren wij in de Hoge Venen. Ik was daar eerlijk gezegd nog nooit geweest of ik kon het mij toch niet meer herinneren. Maar het Wandelweekend met onze Letsgroep ging door in de buurt van Ovifat. Twee dagen wandelen en samen zijn met 20 grote mensen en 11 kleine mensen tussen de 1 en de 12 jaar). Een toffe bende.    Zaterdag viel het weer wat tegen. Veel regen, maar zondag was het warmer en zalig. Wandelen tussen de bomen, over brugjes, op moelijke padjes soms (onze fietskar moest regelmatig gedragen worden: hard labeur, maar er waren genoeg helpende handen ;-)), oude heirwegen, rotsen, watervalletjes, enzovoorts. Zo mooi, zo schoon, ...  Gegeten werd er gewoon onderweg genietend van het uitzicht. Ons kinderen hadden den tijd van hun leven. Stokken zoeken, klimmen, rennen, door water waden, .... 's Avonds aten we samen en terwijl onze jongste kinderen al sliepen en de ouderen zich onderling vermaakten sloten wij de...

De afgelopen dagen zat ik al behoorlijk in de knoop met mezelf. Geen enkele minuut rust vinden was niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur. Mijn hoofd knetterde bijna letterlijk uit elkaar. Ik begon het met het uur vreselijker te vinden. Ik was alleen. Voelde mij heel alleen. Niet letterlijk alleen natuurlijk. Gisterenavond vond de man het dan toch goed dat hij naar de chiro zou gaan met een paar kinderen. En ik ging een wandeling maken. Mooi weer door drassige paden en langs de Grot van Branst waar deze bidplaats een rustpunt is. Ik ben dan wel niet gelovig. Even ben ik er blijven zitten.  De man had ondertussen een sms gestuurd dat hij het maar alleen zijn vond zo op de BBQ van de chiro alleen met de kinderen. Dus na de wandeling waar ik bijna niemand tegen kwam en langs kleine (soms drassige)paadjes kwam ging ik toch nog eens langs op de chiro. Dat viel tegen. Al snel was de man weg en zat ik daar ook alleen aan een tafeltje met een Feetje dat moe was. De andere...

 De dodentocht in Bornem was een succes. Van de 12000 deelnemers waren er maar 2000 'opgevers'. Als je bedenkt wat een tocht dit is was het een succes. Ergens was ik wel een tikkeltje jaloers wanneer ik al die wandelaars zag omdat ik aan de zijlijn stond, maar een mens moet realistisch zijn. Ik trok dan maar met Wouter, Niels, Thijs en Liesje naar Herselt. Waar we bij Mie Maan een rugzak vol proviand gingen ophalen voor een picknick in De Hertberg.  Ik had dat al een paar dagen geleden gereserveerd en betaald zonder het weerbericht in de gaten te houden en zo kwam het dat ik deze natte zaterdag een beetje verplicht naar Herselt trok om te wandelen en te 'picknicken'.  De regen viel echt met bakken uit de hemel. Ondanks de aangepaste regenkledij en waterdichte schoenen werden we heel, heel nat. Gelukkig was het niet te koud. De wandeling maakte ik redelijk kort: 3,7 kilometer door vele plassen. Onderweg amuseerden de jongens zich toch nog met bessen plukken e...