zondag 15 januari 2017

Vasthouden wat is ...en hoop voor de toekomst

 
Vic verandert snel. Hij ontdekt het muziekje in zijn wieg (foto hieronder) en is zo alert. Hij kan je zo verbaasd aankijken of nieuwsgierig is het misschien.
Hij ligt nog zo graag op mijn lijf of dicht bij mijn lijf. Hij kan daar zo van genieten. Of beter: daar genieten wij beiden van.
Ik word ook blij van de knuffels van mijn andere kinderen.
 
Maar elke dag kijkt hij ook meer rond ook en reageert hij meer op 'anderen'.  
 
Voor mij gaat het allemaal te snel. Ik wil zo erg vasthouden aan wat is. Soms even de tijd stil zetten.
Ook Fee lijkt nu al zo groot nu ze op het potje gaat. En er zoveel complete zinnen (of gesprekjes)uit haar mondje komen.

Hier is hij precies 14 dagen jong.


Gisteren nam ik hem mee naar de zwemlessen en mijn ouders en hij sliep de hele tijd.
Ook die middag nam ik hem uren mee in de wandelwagen en ook dan sliep hij al die uren.
Hij wordt wakker om te eten en 's avonds wil hij lekker een beetje wakker in de armen liggen.
Dat kan altijd.

Ik ben zo blij dat ik een thuisblijfmoeder ben en echt alles gewoon kan meemaken en ook voor de borstvoeding is dit ideaal. Ik geef op vraag en soms ook voor troost (wat weinig voorkomt). Het is leven op een ander ritme. Voor mij en voor het gezin een veel aangenamer ritme dan vroeger (toen ik nog werkte, maar dat besefte ik toen niet. Nu heb ik wel het gevoel een hoop gemist te hebben van de groten, maar op dat moment leek ik geen andere keuze te hebben. Over niet meer gaan werken werd gewoon niet gesproken. Dat kwam pas toen ik zwanger was van Niels: het zesde kind. Ik koos om even thuis te blijven en ben sindsdien thuis dus zonder spijt).

Nu ben ik daar erg blij om. Dat het gewoon kan. Voor mij is dat echte luxe mijn tijd vrij te kunnen indelen. Enkel rekening te hoeven houden met de kinderen. En min of meer doen waar ik zelf zin in heb. Geen opvangperikelen meer of hoge opvangkosten. Thuis zijn wanneer er een ziek is. Onbetaalbaar!
En overdag vaak nog tijd voor mezelf te hebben.
En van dit kleine manneke ga ik dus ook intens genieten. Dat doe ik nu ook elke dag. We zijn ondertussen al een paar keer gaan wandelen. Heerlijk is dat !
Binnenkort doe ik weer de boodschappen te voet met de wandelwagen. Nog een paar weken. Eerst nog wat kiné volgen.

Verder word ik altijd erg blij van mijn geleverde bloemen. Deze week een wit boeket. Veel mooier dan op mijn foto hoor.

Ik kan ook heel bij worden van de warme reacties van mensen. Mensen die ik ken , maar ook wildvreemde mensen. De wereld kan hard zijn en gemeen(reacties soms grof), maar er zijn ook veel mooie warme mensen. Dat geeft mij hoop voor de toekomst. En ik voel vaak medelijden met de mensen die onaangename dingen willen zeggen of doen. Triest vind ik dat.

Vandaag blijf ik zelf lekker binnen. En morgen ook. Enkel buiten voor 't school en hobby.
De was doen, wat lezen, een film kijken misschien, genieten van de kinders en de man, ...
We hebben nog kraamkost over dus koken hoeft ook al niet.
De zondag zoals ik hem het liefste heb.
De kinderen zullen straks wel buiten spelen in de sneeuw en op de jeugdbeweging.

O. Heerlijke zondag!

vrijdag 13 januari 2017

Eerste schooldag Fee, kraamkost en geboekt !




Vandaag was het Fee haar allereerste schooldag. De juf had gezegd dat ze toch maar eens moest komen proberen. En ja. Het is meegevallen. Geen ongelukjes en ze was redelijk enthousiast. Zoveel dat ze te vertellen had op haar eerste schooldag. Haar kwekje stond geen moment stil.
Fijn voor Fee en fijn voor mij dat het meegevallen is en ik ook haar met een gerust, maar klein hartje kan laten gaan.

Nu zal ze maandag, woensdag en vrijdag een halve dag gaan (van 8.40 uur tot 11.50 uur).
Met andere woorden. Ook deze kleine meid is gestart met haar schoolloopbaan :-).
 
Mijn favoriete broodjeszaak leverde een heerlijk ontbijt deze ochtend als cadeautje. Yammie.


 
 
 
Verder reserveerde ik vandaag eindelijk onze zomerreis. Opnieuw naar Zwitserland dus in juli. Dat is ons vorig jaar zeer goed bevallen. Mooie natuur, veel wandelen, lekker eten, prima kinderclubs, ...
Kortom: Topvakantie. Dus we gaan weer voor tien dagen.
En er gaan negen kinderen mee!
Maar nu ga ik daar verder even niet meer aan denken want juli is nog ver weg, maar ik ben blij dat ik er nu mijn hoofd niet meer over hoef te breken. Dat het gewoon in orde is.
 
Ik annuleerde ook de logo afspraak van de zoon wegens het slechte weer. De baan opgaan in die koude en met die sneeuwbuien en met onze kleine man zag ik deze keer echt niet zitten.
Want morgen moet ik ook alweer de baan op.
 
Na school werden we opnieuw verwend want de juffen van 't school hadden een supergrote kom groentesoep voor ons gemaakt. Echte kraamkost dus vandaag op zo een ijzige winterdag als vandaag. Want soep lusten ze hier allemaal en het is er echt het weer voor.
 
Er zijn trouwens nog veel mensen die niet weten wat kraamkost is. Sommige mensen denken zelfs dat het geld vragen is om het ziekenhuis te betalen :p.
Maar kraamkost is dus gewoon versterkende kost voor de mama en het gezin zodat moeder niet elke dag achter de kookpotten hoeft te staan en er toch vitaminen ofwel gezonde kost in de buikjes gaan.


Ons manneke blijft een heerlijk slaapkopje die ik bij momenten zelfs moet wakker maken om te eten. Echt een zalig mensje.
 
Fijn weekend.  
 
 

donderdag 12 januari 2017

Trots op mijn lijf zwevend op de blauwroze wolk

Jammer genoeg nog geen foto's van de nieuwe Sandra (haha), maar wat ben ik trots op mijn lijf die zich wonderlijk hersteld.

Normaal gezien zou ik morgen een verslagje over de kilo's posten want dan had ik een afspraak met mijn diëtiste, maar die afspraak heb ik een week verzet omdat ik morgen verwend word met een ontbijtje aan huis door mijn favoriete broodjeszaak als cadeautje.

En omdat ik deze ochtend wel heel veel complimenten kreeg in het dorp moet het toch wel zichtbaar zijn dacht ik.
Ik straal ja. Ik zweef hoog boven mijn blauwroze wolk en wens er te blijven. Een mens mag geluk hebben in zijn leven en er van genieten vind ik. Waarom altijd bescheiden blijven?

Hoe zit dat nu met die kilo's?

Toen ik zwanger werd van kleine Vic ergens in april had ik overgewicht en een BMI van 28. De eerste weken van mijn zwangerschap kreeg ik er weliswaar nog een kilo af, maar ik maakte toch een eerste afspraak met een diëtiste want het kon niet zijn dat er nog eens een kilo of 15 zou bijkomen zoals gemiddeld bij de andere zwangerschappen. Ik voelde mij al zwaar en nog zwaarder worden zag ik niet zitten.

Van haar mocht ik maar 6 kilo bijkomen tijdens de zwangerschappen. Zij baseerde zich hierop op een grafiek van het UZ Leuven voor zwangere vrouwen. Dat leek me echt ontzettend weinig.

Om het kort te houden. Het lukte me. Tijdens de hele zwangerschap kwam ik maar 4,8 kg bij. Onze zoon is gezond geboren, maar was wel de lichtste zoon van allemaal met de kleinste moederkoek. 3,860 kg woog Vic en de moederkoek 535 gram. Zelf denk ik dat het toch kwam door op mijn voeding te letten. Hij is nu een goede eter en slaper. En ik ben dolblij met dat kleine manneke. Hem eruit persen duurde 2 minuten....

Nu is Vicje dus 15 dagen en de weegschaal verteld mij dat ik 6 (!) kilo lichter weeg dan toen ik zwanger werd. Zes ! Wie had dat ooit gedacht?
En ja. Je ziet dat wel. Mijn buik is er en zal wellicht blijven, maar is veel, veel kleiner dan vroeger en ik ben scherper.
Mensen zeggen dat ik straal en er ongelooflijk goed uitzie.

Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn lijf na al die zwangerschappen, bevallingen en herstelweken.
Mijn lichaam doet dat goed...
En ik eet normaal hoor en ik drink heel veel en ik snoep zelfs nog redelijk veel (vooral Leonidas pralines) en ondertussen beweeg ik ook weer veel meer want dat gaat nu het bekken zich hersteld.
Momenteel vind ik alles dus een wonder :-).

Zelfs een onvriendelijke postloketbediende kan mijn dag niet verpesten of een agressieve autobestuurder. Die mensen hebben een probleem. Niet ik!

Vandaag ruilen we de box om van Puur Plezier. Ons kinderen vonden het superleuk. En moet ik nog naar een oudercontact van één van de oudere dochters. Verder vlieg ik weer in de was.
En ergens tussendoor moet ik de administratie bijbenen en dat ik daar nu net een broertje aan dood heb en ook .... een zomervakantie boeken. We willen opnieuw naar Zwitserland. Naar de bergen.
Daar moet ik dus ook eens werk van maken.

Zweef met me mee. En geniet ze!

woensdag 11 januari 2017

Structuur brengen in de chaos en schuldgevoelens

Af en toe word ik verwend.

Gisteren gingen de man en ik onze kleine Vic aangeven op het gemeentehuis. We bleken een papier vergeten (oeps)waardoor we alsnog langs het moederhuis dienden te passeren.
Van het dorp Bornem kregen we een cadeautje. 75 euro aan cadeaucheques.

Nadien gingen we een Latte drinken en wat eten. Beetje quality time en wat rondwandelen langs de winkels. Het was de eerste keer dat ons Vicje buiten kwam, maar hij sliep de hele tijd.  De man en ik hadden deze week meermaals dezelfde gedachten wat we soms vreemd vonden, maar ons ook veel lachen oplevert. Het was dan ook bij momenten heel grappig. Onze relatie lijkt weer wat inniger geworden.
Het wandelen ging heel goed na 14 dagen.

Ik kreeg nog een laat Nieuwjaarsgeschenk van de man. Een DVD speler. Mijn oude was al enkele jaren oud en kon ik alleen nog afspelen met de stekker in het stopcontact dus het werd tijd voor een nieuwe. De prijs vond ik meevallen: 89 euro.
Dus ik kan weer Tv reeksen kijken.
Ook maakte ik twee afspraken. Voor de manicure en om foto's van Vic te laten trekken.
Zo komt er stilaan weer beweging in mijn leven.

Gisteren kreeg ik een straffe kraamverzorgster over de vloer. Een oudere zeer energieke vrouw. Ze is zo oud als mijn mama (63). Wat zij allemaal doet buiten haar werk en dan heb ik het niet eens over wat ze bij ons doet in huis :-). Amai. Petje af.  Ze porde me ook aan om meer structuur te brengen in mijn huishouden. Tja. Dat is er inderdaad wat bij ingeschoten de afgelopen maanden. En ook om veel strenger te zijn voor mijn kinderen. Ook voor de ouderen. Want anders bijvoorbeeld is je grote tafel nooit eens leeg en proper. Nu erger ik me daar ook aan dat de ouderen maar blijven aanschuiven in het weekend bijvoorbeeld.
Met andere woorden: meer structuur.
Om 10 uur niet opgestaan? Tafel leeg en er wordt niet meer gegeten tot 12.30 uur in het weekend.
En een takenlijst MOET er weer komen...enzovoort, enzovoort, ...
Soms heb je iemand anders nodig om je een ZET te geven denk ik maar.

Eerst was ik wat overdondert want ik zat daar maar met onze Vic in mijn armen. Ze zei trouwens nog veel meer waar ik nadien onder de douche eens serieus moest over nadenken :-).
Niet dat ze betweterig is. Ze is wijs en ik kan het goed verdragen van haar.
Maar inderdaad kan ik er beter weer zorgen dat er zo snel mogelijk bepaalde regels en taken ingevoerd worden. Dat zorgt voor meer regelmaat en structuur en minder chaos.
Niet dat het perfect moet zijn, maar ietske meer zou gewoon voor iedereen beter zijn.

Al vind ik al bij al dat het allemaal redelijk vlotjes loopt (behalve de was dan). Vandaag heb ik ons kinders alleen en op tijd klaar gekregen voor school en moest ik Vic en Fee meenemen en dat ging vlot zonder hulp. Tussendoor had ik Vic zelfs nog eens gevoed. Zo slecht zal het dus ook weer niet gaan hier.
Ik sprak ook de juf van Fee die nog steeds thuis is en vrijdag kan ze eens proberen. Zindelijk of niet. Misschien zegt de juf zelf maakt ze toch snel 'de klik' en (O. wonder!)toen we nadien een uur weer thuis waren deed ons kleine Fee plots toch die langverwachte drol op het potje. Ze heeft dat precies goed begrepen van de juf :-). Morgen dus nog niet, maar vrijdag heeft Fee een halve probeerdag op school.

Gisteren voelde ik me plots ook schuldig ten opzichte van ons Fee. Zij is altijd ons middelpunt geweest. Onze kleinste prinses. Op handen gedragen door iedereen en nu is daar plots die kleine schattige broer waar iedereen Oooo en aaaaa over kirt en plots had ik te doen met dat arme kind. Meteen heb ik de andere kinderen (en mezelf!)opgedragen om ons Fee en de andere kleintjes niet te vergeten. Meer knuffelen en meer aandacht geven!
Ieder kind verdient aandacht al is het wel zo dat onze Vic vaak moet eten, in de armen ligt en ik daar gewoonweg meer mee bezig ben. Ons Fee blijft ook onze mooie lieve kleine prinses.
Met deze nog twee superleuke foto's van onze Fee. Op de voeten van zus Nele. En na het badje.

 
 
 

 Cadeautje van Thijs zijn klas :-).
 Op de buik van zus Esther.
Ook deze keer kocht ik de Milestone kaarten om de mijlpalen te dateren. Je kan dit uiteraard ook zelf maken, maar ik ben wat lui op dat vlak. Er zijn nog een paar lieve mensen die ik ook nog een kaartje moet sturen....

Vandaag is onze Vic al 14 dagen jong. Dat vliegt ongelooflijk.

We zijn fan van de stoelen van een Noors merk die we al jarenlang gebruiken. Ik kan dus gerust zeggen dat ik ervaring heb met deze stoelen. Een echte aanrader. De kinderwagens trouwens ook!  Dit merk heeft ondertussen ook een babyzitje voor baby's ontworpen tussen 0 en 6 maanden. Onze Vic zit er voorlopig nog niet langer in dan een tien minuten :-) en alleen als we aan tafel zitten en hij wakker is (wat hij dus amper is). En je mag gerust zijn. Het is niet schadelijk voor het kind (zijn rugje ofzo).
Wellicht is het fijner wanneer hij gaat rondkijken.
Omdat dit zitje hoger is vind ik dit handiger dan een relax aan tafel en zo kan hij toch meegenieten van de ambiance aan tafel ;-).
O. Het truitje dat hij aanheeft kocht ik ooit in de kringloop (geloof ik) en was altijd te klein voor onze andere kinderen, maar ik bleef het bijhouden omdat ik het zo mooi vond. Voor Vic past het perfect. Zo zie je maar.

Zo. Vandaag is het dus woensdag. Nog een uur en ik haal de kinders weer op.

Fijne woensdag !

Alsook bedankt aan allen die me kaartjes stuurden. Ik ben er heel blij mee en ook voor de prachtige zelfgemaakte kousjes Johanna. Zoiets koester ik echt (ik stuur nog een foto).
 

maandag 9 januari 2017

Driekoningen (en een engeltje), de eerste Sneeuw en Verloren Maandag

Vrijdag was het weer Driekoningen (6 januari)op een ijskoude dag. Deze keer nog in de vakantie. Altijd plezanter.
We vieren dit elk jaar, maar ik wil er in de toekomst meer rond doen. Meer voorbereiding vooral. Kronen bijhouden, kopen of maken en kledij bijeen zoeken.

Eerst ruimden we alle Kerstdecoratie op. Nadien aten we Driekoningentaart van bij de bakker. De boon in de taart werd gevonden door één van de oudere dochters. Zij mocht dus beslissen wat we de volgende dag aten (dat werd macaroni met ham en kaas). Haar kroontje gaf ze door aan Mats.
's Avonds gingen Niels, Thijs, Lies en een vriendje Driekoningen zingen.
Als kind deed ik dit zelf jaren na elkaar en ik vond dat altijd heel plezant. Toen kregen we uitsluitend centjes en werden af en toe binnen gevraagd bij de mensen waar we dan wel iets te eten en te drinken kregen.
Anderhalf uur lang gingen de kinderen rond in de buurt en verkleumd kwamen ze terug. Met centjes en lekkers. Ondanks de koude vonden ze het superleuk. Echt tof en plezant.
Ook vinden veel mensen het nog altijd heel tof als kinderen komen zingen. Sommigen gingen hun eigen kinderen halen om te komen luisteren en geen enkele deur bleef gesloten.
Jammer dat bij ons niemand kwam zingen. Zo een schone traditie...
Thuis werd de ingezamelde bedelbuit eerlijk verdeeld onder de drie koningen en het engeltje.

De volgende dag was het weer feest want daar was de eerste sneeuw. Ik moest ze lang tegenhouden want anders zaten ze al buiten toen het nog donker was. De man besloot ook thuis te blijven en de zwemlessen en tekenschool waren nog niet begonnen. Een supertoffe dag alweer.
 En zo speelden ons kinderen urenlang op straat. In onze straat werd niet gestrooid. Joepie!

Op zondag was de sneeuw helaas weer gesmolten, maar de chiro ging weer van start. De man nam Mats nog mee om te gaan zwemmen en ik had was rust. Een voorproefje voor vandaag.

 
Vandaag is de school weer begonnen en dat vind ik voor een keer heel welkom. Fee heeft helaas haar eerste schooldag gemist omdat ze nog niet zindelijk is. Ze is eigenwijs ;-). De eerste van alle kinderen die niet op tijd zindelijk is. Zij mag dus nog wat extra tijd met mama en Vic doorbrengen.
De kinderen mochten kleine traktaties mee naar school om uit te delen voor de geboorte van hun nieuwe broertje. Eén vergat zelfs weer de boekentas, maar de traktaties niet hoor.
 
Vandaag is ook Verloren maandag. Dan is zelfs onze plaatselijke bakker uitzonderlijk open voor worstenbroden en appelbollen. En die zijn ook heel erg lekker! Ik kocht er voor het hele gezin. Dat wordt smullen straks.  
Ook de hobby's gaan weer start dus straks ben ik weer gewoon rijmoeder.
 
Met mij gaat het super. Ik heb amper nog last van mijn bekken en dankzij ons klein slaapkopje ben ik niet moe. Ik kan bergen verzetten. Maar ben toch wel blij dat ik nu wat kraamzorg krijg.
Je kunt je niet voorstellen hoe fantastisch het voelt om geen pijn meer te hebben. Om je bed uit te kunnen springen in plaats van cm per cm, om je auto in en uit te kunnen zonder gekreun, om de trap op te gaan in snel tempo in plaats van voetje voor voetje, om weer op je buik te kunnen slapen, ...
 

Onze Vic blijkt een kleine slaapkop :-). En ik hoop dat het zo blijft.
 
O. Ik geniet hoor.
 
Fijne 'verloren' maandag.

vrijdag 6 januari 2017

Overweldigende dagen vol rozegeur en maneschijn (melig hé).

Eerst en vooral: heel veel dank voor jullie mooie prachtige reacties, wensen enzovoorts voor Vic en ons. Die doen enorm veel deugd.

Ondertussen heb ik door dat ik niet echt kan spreken van een echte kraamweek. Een paar mensen hebben me verteld wat kramen in Nederland is en wat een gelukzakken zijn het daar.
Mijn eerste dagen met Vic thuis waren vooral erg druk en chaotisch en zonder kraamzorg.
Het is voorbij gevlogen.
Gelukkig zijn de grote kinders nog thuis die me zoveel mogelijk helpen. Voornamelijk met de andere jonge kinderen en koken dan. Zonder hen was het vast veel zwaarder geweest. Het voordeel van een groot gezin met oudere kinders dus. Ons dochters nemen ook erg veel prachtige foto's van hun broertje. Ik opper dat ik misschien toch ook zo een soort van telefoon wil aangezien de foto's aanzienlijk beter zijn dan die die ik neem met mijn eigen oude toestel.
De grote dochters vechten bijna om Vic te mogen pakken, verluieren, sussen, enz... Nooit verwacht eigenlijk want bij ons Fee hadden ze dit alle drie zo erg nog niet.
De andere kinderen spelen veel binnen nu en zo werd de woonkamer regelmatig herschapen in van alles en nog wat of mijn kast (ondertussen is alles weer mooi opgekuist!). Ze spelen, spelen en spelen en soms maken ze iets teveel herrie, maar soit. Volgende week is het weer school.

Pas gisteren kwam er voor het eerst iemand van kraamzorg en natuurlijk was het fijn dat er een hoop werk gedaan werd en er lekker gekookt werd. Ik mocht ook tot 10 uur in bed blijven met ons kleintje naar wie ik vooral heel verliefd liggen kijken heb.

Onze kleine Vic is ondertussen al 9 dagen oud en ook vandaag kreeg ik kraamzorg. Dat was fijn want  vandaag kwam mijn vaste hulp ook weer werken. Zo werd de volledige boven opgeruimd en gekuist. Heerlijk!
Ook werd de Kerstdecoratie volledig opgeruimd, in dozen gestoken en opgeruimd want het is vandaag Driekoningen (en dat vieren we ook weer: de taart is al gehaald). Zoveel plaats weer ineens nu de bomen weg zijn.  Ik heb weer zin in nog meer opruimen. Ik vond zelfs een hoop oude postkaarten terug in leuke dozen. O. Die wil ik allemaal nog eens versturen!

Met mij gaat het trouwens super goed. Ik ben snel aan het herstellen. De hoofdpijnen zijn minder en mijn bekken is elke dag beter om niet te zeggen dat het lijkt of het bijna over is. Heel af en toe voel ik nog iets wanneer ik iets te lang zit of lig, maar ik kan weer normaal stappen (en niet zoals een oma)en vooral ben ik weer veel sneller geworden :-). Nog even en ik ben weer in topvorm en dat voelt verschrikkelijk goed. Voor onze jongste kinderen wil ik nog lang een gezonde en energieke mama blijven. Daarom ga ik volgende week ook weer naar de diëtiste. Mijn gewicht is trouwens ook erg goed, maar daar kwek ik wel een ander keertje over.
Ik ben trots op mijn lijf eigenlijk.
En ik begin zelfs weer stilletjes plannen te maken.

Dus even dit:

Sometimes it takes an overwhelming breakdown to have an undeniable breakthrough.
 


Vic slaapt meestal door alle herrie heen. Eten en slapen en heel gerust zijn. Dat is Vic nu. Hij is amper wakker en een foto trekken van zijn wakkere ik is dus moeilijk. Ik vind hem prachtig, maar ik ben zijn mama en zwaar bevooroordeeld. De andere zonen gaan vandaag allemaal naar de kapper.

In bad gaan vindt Vic fijn. Ik koos dit keer niet meer voor de emmer, maar voor het klassieke ligbadje. Omdat ik mijn emmer niet meer vond eigenlijk en dit badje voor 20 euro kon overkopen (met staander).
Mijn hangwieg (van Leander)had ik verkocht, maar ons kinders lagen daar niet graag in. Vic vindt het wel heerlijk in de nieuwe hangwieg die open is langs de zijkant en waar ik een velletje gebruik als matrasje met daarbovenop altijd een lakentje. Hij slaapt daar in als een roosje.
Ook in zijn bedje ligt nu een soort van nestzakje. Een groot en dan nog een kleiner. Mijn lijkt het alvast heel knus en dat vindt Vic blijkbaar ook want deze nacht sliep hij vele uren na elkaar in zijn bedje.


Wel. Ik kwek nogal wat verder over mijn 'kindje', maar de andere kinderen worden zeker niet vergeten hoor.

Wat niet zo goed lukt deze dagen is het zindelijk zijn van ons Feetje. Eigenlijk zou ze maandag starten met school , maar ons meidje doet alle kaka in haar broek hoe vaak we ook zeggen dat het wel op het potje moet hé Fee. Dus wellicht kan ze toch niet starten met school maandag. Dat geeft niet. Misschien is de komst van de kleine broer voor haar toch wel heel aangrijpend. Opnieuw een luier aandoen doe ik niet. Ze kan naar school als het lukt...
 
Zo. Ik ben een heel gelukkig mens en niemand kan daar dezer dagen iets van veranderen. Ik ben heel blij met wat het is NU. Hoe ik ben, hoe mijn gezin is, hoe het met mijn man is, ...
Mijn leven heb ik niet altijd onder controle, maar dat moet niet. Het mag mis gaan ook.
Met de jaren ben ik sterker geworden.
 
Ik ben meer dan ooit een PLUK DE DAG mens. Today is the day. Neem het zoals het komt.
Maak er het beste van.
En onze Vic is maar één keer zo klein. Mijn geluk is NU. Ik geniet NU. Ik koester wat er is. De andere kinders, ons dak boven mijn hoofd, de man, mijn familie, vrienden, ...
 
Dus.
 
PLUK ZE!

dinsdag 3 januari 2017

De geboortedag van Vic (28/12/2016)

Zwangerschappen zijn allemaal anders en dat zijn bevallingen ook.
Ik heb elf keer geen enkele dezelfde gehad. Altijd verliep het anders.
Soms duurde het wat lang (32 uur)en soms heel snel (3uur).
Er waren spontane bevallingen of er werd al eens een handje geholpen.

De geboorte van Vic werd vooraf gegaan door heel veel spanning van mezelf. Ik was enorm zenuwachtig en gespannen en was er niet gerust in.
Mensen denken dat ik juist geruster zou moeten zijn omdat ik het al zo vaak heb meegemaakt en ongeveer weet wat er komen gaat, maar het is net omgekeerd. Ik werd ongeruster. Had ik het lot niet teveel getart? Ging het deze keer wel weer goed gaan?

De vrijdag voor zijn geboorte lag onze baby nog steeds dwars en toen kwam Kerst (zijn uitgerekende datum). De dokter was niet nabij, maar in het ziekenhuis had men er weet van dat ik kon binnen komen (de dokter had daarvoor gezorgd), maar dat gebeurde niet.
De dagen gingen voorbij met flinke voorweeën en op Kerstdag zelf had ik de indruk dat hij weer goed lag, maar zeker was ik niet. Ik voelde van alles.

Op woensdag werden wij in het ziekenhuis verwacht op consultatie. Een zeer spannend moment. Aan de bureau begon de dokter meteen dat ze haar collega's al ingelicht had over onze tuimelaar en een eventuele geplande keizersnee. Ik opperde zelf dat we misschien even moesten kijken hoe hij lag en ja. Heel erg JIPPIE. Hij lag met zijn hoofd naar beneden.
Er werd geen tijd verloren toen... Dit moment moest genomen worden.
We vertelden nog dat we dachten dat mijn buik kleiner was dan bij de anderen want de dokter schatte de baby 4,5 kilo.

De man ging mijn valies uit de auto halen en nog even langs huis voor mijn steunkousen want de dokter was vastbesloten: als hij ging tuimelen tijdens de bevalling zou het een keizersnee worden en dat moest ik me bewust van zijn (en dan had ik mijn kousen nodig).

Op het verloskwartier werd alles in gereedheid gebracht voor het komende nieuw leven. Eén ding was zeker. Onze zoon ging vandaag komen.
De gyn kwam langs voor de inductie. Dat gebeurde met een tabletje en dat werkte bij mij heel effectief. Ik had onmiddellijk stevige regelmatige weeën om de vier/vijf minuten en na een uur zelfs al om de 2 minuten. Dat ging aardig dacht ik. Om 12 uur ligt ons zoontje in mijn armen : zo dacht ik.
Ik moest in kleermakerszit rechtop zitten van de dokter (soort van Yogahouding), maar ik hield dit niet lang vol. Het deed veel pijn en ik pufte de weeën weg, maar dat ging niet zo goed omdat de weeën om de minuut kwamen en uiteindelijk had ik geen tijd om op adem te komen. Ik was ook vreselijk moe en dronk energiedrank, maar dat hielp allemaal niet veel.

Uiteindelijk vroeg ik rond de middag om te kijken hoe ver ik stond , maar toen bleek ik nog maar 5cm te hebben. Dat viel me tegen want normaal gezien gaat het bij mij wat sneller, had ik niet zoveel pijn en niet zoveel weeën en veel sneller ontsluiting.
De vroedvrouwen lieten me zoveel mogelijk gerust en dat was goed.
Na de middag klauterde ik het bed af, ging naar de WC en installeerde me op de relax stoel. Installeren betekende : zitten op het randje van de stoel (net niet om af te vallen)en stil de weeën opvangen. Puffen kon ik niet meer, pap kon ik niet meer zeggen. Ik had ongelooflijk veel pijn. Zoveel pijn had ik nog nooit gehad tijdens een bevalling. Ik sloot gewoon mijn ogen en onderging het....
En ik wou het bed niet meer op.

Dat moest ik uiteindelijk wel toen de gyn eens kwam kijken (rond 14.40uur). Ze zou de vliezen breken en ik had 7 (2,5 uur voor 2 cm dus: een tegenvaller) cm , maar om een reden die ik nog niet weet zag ze daar van af.
Een half uur later zou ze terug komen, maar ze kwam niet.
De man en ik werden wat 'lastig'. Waar blijft ze nu? Waarom breekt ze die vliezen niet gewoon?

45 minuten ongeveer nadat de gyn geweest was zat ik nog steeds op de relaxstoel te hopen dat het snel voorbij zou zijn. Ik had verder geen gedachten meer. Eens zou het ophouden: dat wist ik ook wel!
Toen plots om 15.35 uur twee plopjes en mijn uitroep 'O. SHIT' . Aangezien ik dat woord zeer zelden gebruik was de man meteen bij mij om snel te vragen: 'Wat is er? ' Ik mompelde: 'Mijn vliezen zijn gebroken. Bel!'
De vroedvrouw was er meteen. Ik denk niet dat het 20 seconden heeft geduurd :-).
Ze vroeg of ik even naar het bed wou lopen om eens te zien hoe het nu ging. Dat ging moeizaam  want ik had nog steeds weeën om de minuut en mijn bekken voelde vreselijk.
De vloer lag vol vruchtwater en bloed.

Ik lag net op dat bed toen ik een druk voelde, maar de vroedvrouw zei : 8cm.
Hoe kan dat nu zo langzaam gaan dacht ik? Ik kan dit niet ophouden ! De vroedvrouw belde de gyn (dat hoorde ik nog).
Toen voelde ik een enorme perswee en voelde de baby eruit komen. Ik moet iets gezegd hebben in de trant van dat hij eraan kwam want er stond niemand bij mij. De man is nog snel een andere vroedvrouw gaan roepen omdat de vroedvrouw die er was haar handschoenen nog moest aandoen.

En toen nog een wee en nog één en toen was onze Vic er. Hij kwam in een vloed van vruchtwater en bloed. De uitdrijving duurde 2 minuten. Onze Vic is geboren 5 minuten na het spontaan breken van mijn vliezen en ook voor mij totaal onverwachts. We hadden dat echt niet zien aankomen.

 Terwijl ik ons zoontje in mijn armen kreeg bleek de ruimte plots vol met vrouwen (4?, 5?) en ook de gyn was ondertussen gearriveerd. Zij mocht mijn moederkoek nog ontvangen :-).
Ik gebruikte ook weer een paar woorden in die paar minuten die ik anders nooit gebruik. Namelijk : OMG woorden (ai ai).
En toen Vic er uit was stamelde ik: 'Eindelijk!'
Het was geen propere bevalling ;-). Van onder tot boven zat ik onder het bloed en het nat. En de vroedvrouw ook.

Maar toen had ik dus het mooiste jongetje van de hele wereld in mijn armen. Zo een gaaf en zo proper jongetje dat meteen klaarwakker was na de geboorte en ik zag meteen dat hij een kleintje was.
Een kwartier later gaf ik hem de borst.
Uren afgezien voor zoiets prachtig. Opnieuw doen? Nee, maar het zo verschrikkelijk veel waard.

Vic woog dus 3,860 kg en mat 50 cm. Mijn kleinste zoon van de zes zonen en iets zwaarder dan de lichtste zus. De tweede kleinste van den hoop. Ook mijn moederkoek was de kleinste koek ooit.


Iedereen is hier dol op hem.
Het is een prachtig kind en de dagen nadien ben ik zo vaak intens gelukkig geweest (en nog steeds) en heel erg opgelucht.
Ondanks mijn leeftijd en pijn is het toch nog zo goed gegaan. Ik ben zo een gelukkig mens. Ik heb echt heel veel geluk.

Ondertussen is ons manneke 6 dagen jong en hij slaapt en eet en slaapt en eet. De borstvoeding gaat zoals steeds: prima! Dat is eigenlijk nooit echt anders en trekt altijd wel op de andere borstvoedingen :-).

Broers en zussen: het was liefde op het eerste gezicht.