GEKWEK

Kleine meisjes worden groot, verven dan hun lipjes rood. Trekken mooie kleertjes aan, lopen achter de jongens aan. Zo ongeveer ging een gedichtje dat in een Kerstboek van mij stond toen ik zelf nog klein was. Zo vaak wil ik nu zelf de tijd stil zetten omdat de kinderen zo snel groot worden. Ik klik en klik en klik met mijn fototoestel om dingen vast te houden en achteraf de foto's bekijkend schrik ik nog. De vakantie komt er nu in snel tempo aan. Morgen moet ik nog twee valiezen maken. Ik kijk wel een klein beetje uit naar de vakantie.   Vandaag was een flopdag. Lag het aan het grijze weer dat de mensen mij zo zuur en egoïstisch leken of lag het gewoon aan mijn eigen. Ik weet het niet. Feit is dat het na minstens 20 minuten aanschuiven in een rij in de Ikea aan mij was toen ik plotseling misselijk van de pijn naar buiten moest mijn volle kar (met spullen voor de tienerkamer) achterlatend (en ja: ik was alleen in de Ikea). Niemand had mij al die tijd ...

Fee(tje) is nu vijftien maanden en stapt nog steeds niet. De meeste van onze kinderen waren laat met stappen dus dat is niet erg, maar omdat ze aan het handje stapt nu vond ik het wel tijd voor schoentjes. Haar eerste schoentjes dus. Deze ochtend gingen we die kopen. Het was een volle ochtend met gemengde gevoelens. Soms word ik ook boos van de gelatenheid van mensen wanneer ze zeggen: 'Ga jij de wereld verbeteren??' Nee, maar wel mijn eigen kleine wereld hoop ik. Toch zijn er ook vele warme reacties van vrouwen die hetzelfde voelen als ik en zo graag willen helpen en iets doen, maar HOE dan? Gisterenavond laat ben ik een paar keer op de kamer van de kleintjes geweest om mezelf te troosten. Dat je kind veilig is in een warme omgeving is voor een ouder zo belangrijk. Dat het naar school kan gaan, goed voedsel krijgt en veel kusjes op zijn bol. Ik leef mee met al die ouders die hun kinderen dat niet meer kunnen geven en hoe wanhopig die mensen zich moeten voelen. D...

Dat we af en toe iets totaal niet begrijpen is wellicht normaal in deze wereld. Zelfs in onze nabijheid staan we soms voor een raadsel of worden we zelf amper begrepen. Piekeren doe ik zelden nog, maar ik stel mezelf wel regelmatig 'een vraag' om dicht te blijven bij hoe ik me wil voelen en hoe ik verder wil in de toekomst. Regelmatig moet ik loslaten met zoveel kinderen in huis en een man die nog steeds niet heeft ingezien dat hij door te werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat geen medaille gaat verdienen. Niet dat dat nodig is. We hebben hem thuis meer nodig. Dat heb ik hem vandaag ook nog gezegd. Maar het zit er ingebakken: 'Hij moet hard werken anders komt ie nergens!' In De Standaard vandaag fijne dingen gelezen. Herkenbare dingen van Kim Hertogs. Zij wordt blij van doodgewone dingen zoals urenlang kunnen lezen, eindeloos turen, een reis boeken, voor weinig geld een jurk kopen in een tweedehandswinkel (en inderdaad dan rondlopen in een stuk...

 Ik stel me de laatste tijd heel veel de vraag: Waar word ik nu gelukkig van? Of blij want gelukkig zijn is geen constant gevoel of ben je toch ook nog gelukkig wanneer je eens een dip hebt of tegenslag. Wanneer je het overgrote deel van de tijd moogt zeggen dat je je gelukkig voelt dan ben je denk ik toch wel heel erg gelukkig. Of tevreden. Of blij. En dat ben ik dus. Ik vind het leven echt veel te kort om 't leven niet te leven op mijn eigen manier. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan houden van koken terwijl ik daar pakweg tien jaar geleden nog een hekel aan had. Dat ik een potje moest koken voor de kroost nadat ik al moe was van het werken was van moetens en compleet inspiratieloos. Een jaar of vijf-zes geleden ging ik me meer bezig houden met gezonde voeding en de dingen des levens die er echt toe doen. En ik keek naar de basisbehoeften van een mens. Een dak boven je hoofd, gezond en genoeg voedsel en nog een paar zaken. De rest was allemaal bijzaak. Koken werd ...

De spiegel en het WC rolhoudertje hangen nu eindelijk ook op in de WC. De witte mandjes herbergen het maandverband en dergelijke. Zo is er bijna een einde gekomen aan de opsmuk van de WC in de inkomhal. Nog eigen foto's in de fotohanger, nog een nieuwe WC borstel en een hendel voor de WC knop en dan is het echt definitief klaar.   De Cd's en Dvd's zijn ook gesorteerd. Ik blijf in herhaling vallen, maar het bevrijd mij enorm. De cd's, boeken, dvd's probeer ik ook niet meer te verkopen. Alleen via Lets probeer ik af en toe nog wat te ruilen. Maar ik ben niet alleen spullenmoe, maar ook kapazamoe. Ik word niet blij van het proberen verkopen op kapaza. Mensen willen het liefst gratis of voor bijna niets. Ook heel waardevolle dingen. Iets dat ons bijvoorbeeld 5000 Euro gekost heeft vijf jaar geleden krijgen we nu nog niet verkocht voor 500 euro. Man zegt dat hij er dan nog liever stookhout van maakt :-).  Een nog zeer goede wandelwagen van over de ...

Of ik het wel zeker weet dat ik zondag ga brunchen? Want het gaat wel 18 (!) graden worden hé. Of ik echt BINNEN ga zitten dan? (Ik heb daar al weken naar uit gekeken. Ik ga dat door de zon nu wel niet laten verbrotten hé!) Iemand anders vroeg me of het echt wel oké was dat ze ZONdag de luchters kwam ophalen want misschien wil je liever in je tuin zitten?? (Ik heb nu niet de indruk dat ik die luchters ophalen uren gaat duren , maar soit :-)) Overal hoor ik kirrende geluidjes. Eindelijk gaan we nog eens zonder sjaal en jas kunnen rondlopen en we kunnen onze zomerschoenen als een aan. (volgens mij geven ze 'maar' 14 graden-in de zomer wordt dit 'koud' genoemd) Man belt me met overduidelijke lentekriebels en veel plannen. (Hm. Ook al gebeten?) Wie weet kunnen we naar het strand gaan zonnebaden of zou dat toch net iets te vroeg zijn. Eén der zonen heeft minder geluk en wil een voorstelling opblazen voor het mooie weer. Uren binnen zitten mama? Het zijn dan ...