GEKWEK

2015 was een mooi jaar. Alle jaren zouden voor mij zo mogen zijn. Onze geliefden werden gespaard van groot leed al zagen we vaak heel veel andermans leed. Ik herinner me heel veel mooie momenten met mijn kinderen. Thuis en op vakantie. Ik ben dankbaar voor al dat moois en hoop in het nieuwe jaar veel van hetzelfde eigenlijk. Vandaag is het dan de laatste dag van dit mooie jaar en het is een gewone dag. De zon schijnt en de kinderen amuseren zich alweer met kleine dingen zoals ze ook al deden de rest van de week. Ik kon al wat in mijn boek lezen en af en toe een kind op schoot nemen om te knuffelen. De boodschappen zijn opgehaald. Straks een mooie tafel maken en lekker eten maken en lief zijn voor mekaar. De grootste persoonlijke ergernis van 2015: de smartphones waar ik mee ga moeten leren leven ;-), maar zolang ik ook nog gewoon met mijn dochters kan praten zonder dat die smartphones belangrijker lijken heb ik er vrede mee. Ik noem ze de smartphonegeneratie ...

Nog even was ik in twijfel. In mijn zetel binnen blijven en gewoon onder mijn dekentje kruipen en te lezen of toch de wandelschoenen aantrekken en een wandeling maken want het was zo een schoon weer.   Het was zo verleidelijk om te kiezen voor de gemakkelijkste keuze. Maar de man gaf duidelijk aan dat hij ook eens even het huis voor hem alleen wou :-). Dus trok ik alsnog de wandelschoenen aan voor een wandeling in eigen streek. Samen met Mats die met geen stokken binnen te houden was. En zo leerde ik weer nieuwe wandelpaden in eigen streek kennen. Onze Mats zag het helemaal zitten wandelend langs het Nonnenbos waar Fee haar boom geplant is en langs drassige paadjes dat niet zo ideaal waren met de koets, maar ik heb op mijn ééntje mijn plan getrokken. Ik woon in een erg landelijke en mooie streek. Dat besefte ik weer. Het is zo goed wonen hier. Het weer was goed. De zon was wat verscholen, maar de temperatuur was goed. Tegen de tijd dat we aan de...

 Dit jaar heb ik er zo een zin in. Ik ben nog steeds bezig met het huis in Kerstsfeer te brengen. En genieten dat ik doe. Ook ons kinderen vinden het fijn dat het dit jaar meer is dan anders. Voortdurend zit ik dingen te veranderen of bij te zetten. Dit jaar staat er ook een stukje in de hal. Over mijn vaas van Pols potten deed ik een groene strik met een tak en dit keer zette ik hem op een krukje in de hoek. Met de ovale dressoirkast van Pascale Naessens heb ik nu meer plaats in mijn woonkamer. De vaas heb ik al vele jaren en heeft al overal op gestaan. Men heeft ze ook al vaak willen overkopen, maar dit een stuk dat ik wellicht nooit zal weg doen. Ik ben ook overal kaarsen aan het zetten al moet ik wel oppassen met de kinderen want die vinden dat altijd zeer interessant. Gordijnen heb ik nog steeds niet. Ik twijfel of het dan niet too much wordt. Maar ik heb nog wat gordijnen uit het vorige huis.  In de keuken is het een rommeltje zoals meestal. Daar zitten we ook ...

De man en ik luisteren best wel vaak naar Armand. Armand is vandaag overleden. Daarvoor belde de man vandaag. 'Armand is overleden!!' En hoewel hij niet zo bekend was hebben we heel wat avonden versleten met zijn liedjes op de achtergrond. En waarschijnlijk ook nog in de toekomst.

Deze man heeft mij nog nooit weten te ontroeren. Tot ik deze zomer naar Spanje ging en tot ik Spaanse les volgde. Hm. Oké. Ik ben de enige in dit gezin die 'loss' gaat, maar ik leef mijn leven dan ook maar één keer. Happy Wednesday. xxx

Ik ben al een tijdje niet meer verslaafd aan chocolade. Dat is zeer positief ! Maar af en toe komt chocolade wel vanzelf mijn weg op. Zoals deze Raider. Of jawel. Dat heet TWIX nu. Superlekker is dit stukje chocolade en ik was dat eigenlijk vergeten, maar na vanavond weet ik weer waarom dat zo superlekker was. Af en toe een folieke moet kunnen. Dat was vandaag zo een TWIX (nieuwe naam). Zoveel lekkerder dan zijn broertjes. Ik doe in negen van de tien gevallen mijn boodschappen met een briefje. Op het briefje staat wel maar zowat 1/3de van wat ik werkelijk nodig heb en slechts 1/4de van wat ik werkelijk mee breng van de winkel. Je merkt heel duidelijk wat SUPER belangrijk  is in dit gezin want dat heeft één der zonen er eigenhandig opgeschreven. Zéér belangrijk dus !! Mijn rommelige kookvuur vandaag! Vandaag heb ik meer hulp gevraagd in het huishouden. Via 2 verschillende wegen. Langs de ene kant is het financieel niet fijn, maar langs de andere kant loop het gewoon al een...

Nostalgie...Jeugd...

Muziek... Voor een keer. Jij. Jij. Jij.

Vandaag zou de heetste dag van het jaar kunnen zijn. En vandaag zijn vier van ons kinderen op Chirokamp vertrokken. Helemaal naar Maaseik, naar de limburg. Tim brengt ze naar de kampplaats terwijl ik thuis en binnen blijf bij de jongste kinderen. Deze ochtend ben ik om zes uur opgestaan om de ramen open te gooien, maar veel helpt het niet. Weinig verfrissend. Ik nam ons kleine Fee nog even mee naar de bakker want de rest van de dag zal ze binnen moeten blijven.   Gisteren aten we nog ontzettend veel kersen. Mmmm, maar de pitjes lagen overal en ik plukte er minstens zes uit Fee haar mondje. Niet echt voor herhaling vatbaar. Te gevaarlijk voor Feetje.  In zwembadje zitten. Buiten en binnen. Heel verfrissend.  Dit jaar heb ik voor het eerst een inventarislijst in de valies gestoken. Hopelijk komt nu toch minstens de helft van de kledij en spullen mee naar huis. Op alles staat hun naam, maar ik heb jaren gehad waarin er bijna een lege valies terug kwam en...

 We werden uitgenodigd als nieuwe inwoners om met een bus de stad te verkennen om te zien wat Bornem zoal te bieden had. En dat was een schot in de roos. We hadden een geweldige namiddag met een zicht op de twee kastelen die Bornem rijk is. Maar ook met een bezoek aan de sluizen, de vele natuur in Bornem en het schoonste van Bornem: De Weert (moesten we daar kunnen wonen: we zouden dat doen!!). Als afsluiter bezochten wij de kinderboerderij. De beste en schoonste van Vlaanderen.  Het was een schone zaterdag. Op zondag kwam mijn oude luchter uit het oude huis. Ooit kocht ik hem in een tweedehandszaak en ik zaagde de oren van de man zijn lijf om hem naar Bornem te halen, maar het duurde een dik jaar eer hij effectief terug kwam, maar nu hangt hij schoon te wezen in onze woonkamer en heb hem al eindeloos bewonderd. Verder was het een lazy sunday met veel spelen, niets moeten en wat gerommel.  En nog eens een zotte selfie nemen en we sluiten deze bl...

Onze jongste vier kinderen hebben vandaag vrij van school en omdat vele andere scholen wel school hebben plande ik een kleine uitstap vandaag. Ik kon uitslapen tot 7.15 uur en verheugde me op de komende dag. Elke dag is weer nieuw. Wat zou deze dag brengen? Ondanks de goede nacht bleken Mats en Lies nogal aan het 'zeuren'. Gisteren hadden we nog een feestje gehad voor de schoolvriendjes van Niels en het was behoorlijk druk geweest dus ik dacht aan naweeën. Maar toen zag ik hen krabben en krabben en Lies klaagde over toch wel erg veel jeuk. En dus keek ik terloops met de gedachte dat we eens snel zullen kijken welk pijntje er nu weer is. En toen zag ik de puntjes, de puistjes precies en bij Mats zelfs ééntje al opengegaaan. Windpokken (of waterpokken) dus ! Het is ondertussen weer een paar jaar geleden, maar ze zijn weer in huis.   En toen werd de planning plots. Naar de apotheek en lekker TV hangen thuis en veel knuffelen. En bollekes bekijken. Waar komt ...

Op schooldagen is dat zonder twijfel de namiddag tussen 14 en 15 uur. Het moment dat ik alles laat vallen en me in de zetel nestel met koffie en nog iets lekker en het boek dat ik op dat moment lees (nu dus Het kwaad en de rivier van R.J. Ellory). Dat is echt mijn moment en daar probeer ik niets tussen te laten komen. Alleen wanneer het echt niet anders kan, maar al ligt er een hoop was of is de tafel nog niet afgekuist of moet er dringend een administratie bijgewerkt worden. DIT is mijn guilty pleasure ! Ik laat vaak zelfs de telefoon rinkelen tijdens dit uurtje. Op woensdag en weekenddagen is het andere koek natuurlijk :-). Mijn favoriete muziek is net als mijn leesgedrag erg uiteenlopend. Ik hou net zoveel van Nirvana als van Doe Maar en Moloko vind ik echt de max, maar ook Adele hoor ik graag. En om het wat dichter bij huis te houden. Hannelore Bedert. Hoor maar. Mooi, maar je word er niet vrolijk van. Dus om het een beetje vrolijk te houden en je positivity te ...

Toen ik mijn zoon zaterdag van een feestje ging ophalen hoorde ik op de radio dat Luc De Vos overleden was. Sindsdien loop ik voortdurend Mia te zingen. En ik niet alleen. Zijn laatste boek staat nog in mijn boekenkast. Ongelezen! Het zal vreemd zijn het nu te lezen. En zo jammer dat het hier NU stopt. Het leven kan wreed zijn. Mia stond trouwens ook op ons lijstje van meisjesnamen...