GEKWEK

Ik ga jullie iets bekennen. Toen mijn oudste geboren werd wou ik 'het spel' niet meespelen van de Sint die komt en de klokken die eieren brengen met Pasen. Ik was al niet gelovig en neen. Het hoorde niet bij hoe ik het zag voor mijn kinderen. Mijn broer en ik wisten trouwens zelf al heel snel dat het gelogen was. Ik was 8 en mijn broer dus nog jonger toen mijn moeder de bergkist opentrok met al het speelgoed in. Ik denk dat zij al mijn Sinterklaasliedjes beu was want ze toonde het op de avond dat ik al uren zitten zingen had om toch maar te krijgen wat ik zo graag wou. Toen ik mijn tante ging vertellen dat de Sint niet bestond werd ze zo kwaad en zei ze dat ik dit absoluut NIET tegen mijn nichtje mocht vertellen die toen 7 was ofzo. Dat heb ik ook nooit gedurfd. Het had indruk gemaakt dat dit een ZEER groot geheim bleek te zijn. Zelfs op school hield ik mijn lippen stijf op elkaar. Misschien daardoor allemaal dat ik het  niet wou voor ons kinderen. Maar ...

De afgelopen dagen zat ik al behoorlijk in de knoop met mezelf. Geen enkele minuut rust vinden was niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur. Mijn hoofd knetterde bijna letterlijk uit elkaar. Ik begon het met het uur vreselijker te vinden. Ik was alleen. Voelde mij heel alleen. Niet letterlijk alleen natuurlijk. Gisterenavond vond de man het dan toch goed dat hij naar de chiro zou gaan met een paar kinderen. En ik ging een wandeling maken. Mooi weer door drassige paden en langs de Grot van Branst waar deze bidplaats een rustpunt is. Ik ben dan wel niet gelovig. Even ben ik er blijven zitten.  De man had ondertussen een sms gestuurd dat hij het maar alleen zijn vond zo op de BBQ van de chiro alleen met de kinderen. Dus na de wandeling waar ik bijna niemand tegen kwam en langs kleine (soms drassige)paadjes kwam ging ik toch nog eens langs op de chiro. Dat viel tegen. Al snel was de man weg en zat ik daar ook alleen aan een tafeltje met een Feetje dat moe was. De andere...

Monsters. Ik zie overal monsters en bergen. Nadat Thijs ons slapeloze nachten bezorgde (hij is nochtans al zeven)en we eindelijk de reden ontdekte hoe dat kwam vloog de TV buiten. Ik was niet echt voorstander van dit radicale besluit en opperde nog dat ik ook weleens graag kijk naar het weer met Frank, maar Tim was niet voor rede vatbaar. Thijs had een baby in een groen monster zien veranderen op TV en was sindsdien bang wanneer ik niet in de buurt van ons Fee was met veel geween de afgelopen weken tot gevolg. Je kunt er mee lachen, maar grappig was het allerminst. De groten klaagden steen en been. Wat een stom besluit. Ik vond het ook niet de meest ideale oplossing, maar soit. Nadat ik ook nog mijn eigen dromenvanger in zijn bed installeerde keerde de rust bij Thijs terug. Vannacht sliep ie nog eens als een roos. Er zijn veel discussies over alle mogelijke onderwerpen  en veel 'Ik kan er niet meer tegen!' van mijn kant. Het lijkt wel of ik gewoon niet meer rustig ka...

Ik las het boek van Luc Vanheerentals. Het verslagje kan je hier lezen. Soms vind ik mezelf echt een luxewijf en dan voel ik mij daar best schuldig over. Want waar zaag ik eigenlijk over? Een auto of niet? Man zegt dat ik een beetje 'normaal' moet doen en niet zonder auto kan(en hij spreekt soms zelfs over een andere nieuwere auto, maar dat kan ik nog in de kiem smoren), maar ik heb een hekel aan auto rijden, haat files (waar ik weleens deel van uitmaak: mijn ongeval in Frankrijk was trouwens in de file! tijdens een zware migraineaanvaal en hoewel ik in de fout was technisch gezien blijf ik erbij dat die mannen mij opzettelijk aangereden hebben zeker na hun talloze excuses na het ongeval: 'sorry, sorry, sorrry!' Aan mijn auto was niets en zij hadden een gigantische bluts: Btw: de verzekering heeft dit keer netjes laten weten dat ze alles vergoeden aan de tegenpartij ondanks de 'fout')en rijd vooral met de auto omdat ik denk dat het het veiligste is om d...