GEKWEK

Woensdag was het nog puffen. Deze ochtend kon ik weer mijn regenmantel aan. Ik vind het niet erg. Nemen zoals het komt: het weer. Er zijn ergere dingen in het leven dan dat ! Voor Week van de opvoeding schreef ik los van mijn eigen blog een blog voor Expoo. Die kan je lezen via deze link : http://expoo.be/blog/sandra-vrijdags-liefde-is-eindeloos-aandacht-niet . Morgen is onze kleine Fee jarig en vandaag mag ze dus trakteren op school. Daar was ik deze ochtend efkens zoet mee. Alhoewel. Supersimpel en superlekker eigenlijk. In feite niet zoveel extra moeite. En  het meisje was er heel blij mee.   Onze kleine meid wordt morgen DRIE jaar! Drie ! Ze gaat graag naar school en speelt heel graag met de broers en zusters. Al gaat ze even goed graag met mij mee op stap :-). Gaan slapen is tegenwoordig wel een probleem geworden. Vaak komt ze tot vervelends toe opnieuw uit haar bedje. Pfff. Ze is nochtans echt moe dan. Maar spelen en op de ouderen hun kamer gaan neuzen is altijd...

Dat ons Liesje vandaag zes geworden is was voor mij een emotioneel moment. Ik was zo blij toen dat ik na drie zonen nog een meisje kreeg. Ze was meteen speciaal. Ze werd eerder geboren dan haar uitgerekende datum (dit in tegenstelling tot alle haar andere broers en zussen)en liet 32 uur op haar 'wachten'. Maar toen ze er was. Wat een roze wolk en eigenlijk nog steeds. Haar papa was 14 dagen eerder zwaar gevallen en was toen ook thuis. We waren dus veel samen die eerste momenten. Lies heeft hij het meeste in zijn armen gehad. Nu is ze dus zes ! Wat straalde ze.  En ze is een echt meisje die houdt van kleedjes, rokjes, speldjes en lintjes, leuke kleurtjes, handtasjes, enzovoorts... Daar ben ik blij om eerlijk gezegd. Ik ben nogal een ouderwetse moeder vrees ik. Maar Liesje heeft haar verjaardag goed gevierd met vele toffe cadeautjes, lekkere taart en veel glunderen.   We gingen die dag ook nog naar de cinema in Mechelen. Ook een beetje voor haar ver...

Ik verjaar nog altijd graag. Men moeder vertelde vandaag dat ik geboren ben na een hittegolf in september en mijn geboortedag was de eerste minder warme dag vol onweer en gedonder. Er zat dus een voorspelling in mijn geboortedag grapte ze. Ze weet het nog goed. Men mama. We hadden vandaag een hele toffe ochtend en deel van de middag samen. Ik had mijn zwart kleedje aan ondanks het hete weer. En de handtas die ik cadeau kreeg van één der dochters droeg ik ook de hele dag bij me. Ontbijten en wat winkelen en vooral : heel veel praten. Over de kinderen, over ons, over 't leven, ... Gisteren kreeg ik van de man een harten houten groot bord. Je kunt het niet zo goed zien op de foto, maar het is een geweldig groot hart dat nu in onze hal omhoog hangt. Ook de mand was een cadeau. Er was olijfolie, olijven, een mok, handig keukengerief, kaartjes en taart, de handtas, een prachtig kleedje,  een boekenbon, ... Ik ben heel hard verwend door de man, mijn kinderen en mijn ouders....

Vandaag is toch wel een speciale dag. Eerst en vooral omdat we weer een jarige hebben. Deze keer wordt mijn vijfde kind en tweede zoon in de rij 13 jaar. Zijn verjaardag wordt zoals altijd gevierd met cadeautjes, versiering, taart, gekus, gezang, ... Hij is blij. De buurjongen (en vriend)mocht de hele dag komen spelen. Hij had het tof. Maar nog specialer is dat Tim vandaag een sterilisatie liet uitvoeren. We spreken daar sporadisch al jaren over sinds de geboorte van Liesje en die wordt bijna zes jaar, maar telkens werd besloten om het toch maar niet te doen. En we zijn dolblij dat onze Mats en Fee er toch nog bij zijn gekomen. Een paar keer ging hij ook naar de dokter en een keer of zes werd er ook zelfs een afspraak gemaakt, maar telkens werd er terug gekrabbeld. Toch maar niet ! Ook net voor mijn zwangerschap werd er beslist 'het' toch maar niet te doen. En tijdens mijn zwangerschap werd er tot twee maal toe een afspraak geannuleerd en verzet. Ondertussen ben...

 Geboren op 3 oktober 2010. Het enigste kind dat voor de uitgerekende datum geboren werd en bij deze ook de lichtste en de kleinste bleek. Hieronder is ze één jaar geworden.  Twee jaar !  Drie jaar !  Vier jaar! En morgen VIJF jaar!! Vandaag vierde ze alvast op school en kreeg ze ook van ons al haar cadeau. Een fiets ! Leve de verjaardagen! Morgen hebben we weer een feestje :-).

+     Oké. Er is niets aan als ik eerlijk mag zijn. 30 was mijn meest vreselijke verjaardag (doordat ik toen in Turkije was en dat viel me niet mee) en dat had niets te maken met de leeftijd, maar 40 worden werd de tweede vreselijkste verjaardag in mijn bestaan (niet om het cijfer, maar door de loop van omstandigheden) . Is dat genoeg? Of willen jullie meer weten? Oké! Kort dan. Er werd niet gezongen en er was ook geen taart. En er waren bitter weinig cadeautjes (2), kaartjes (4) en sms'n (2). Verder werkte onze man gewoon de hele dag zoals altijd en ik was grotendeels alleen, maar ik las wel veel (positief hé. Op zaterdag had ik de weekendkranten achter de kiezen waaronder vooral het artikel van Joost Zwagerman mij in de hersenen bleef spoken). Zeeland. Ja. Ik wou naar Zeeland, maar dat zag mijn man niet zitten dus werd het Bornem. Mooi Bornem. Jawel. Maar niet wat ik al maanden in gedachten had. Een mens moet leren minder verwachtingen te hebben zeke...

Een koningswens is het. Vijf zonen en vijf dochters. Toen ik na mijn tweede kind een zoon kreeg  zegden vele (oudere) mensen mij: 'Nu kan je stoppen. Een koningswens.' Ik kreeg echt de kriebels van die uitspraak. Al begrijp ik wel dat mensen beide wel zouden wensen. Een prinsesje en een stoer kereltje. Mij heeft het nooit uitgemaakt welk geslacht het kind zou worden. Voor de kinderen zelf dacht ik weleens: 'Nu een meiske. Dat zou fijn zijn voor Liesje.', maar wat hield ik zelf dan ontzettend veel van dat jongske. Verder ging dat niet. En twee keer was ik overtuigd iets 'anders' te krijgen. Zowel bij de derde (een meisje) als de laatste was ik overtuigd dat ik een jongetje zou krijgen. Ga dus niet af op gevoelens. Bij kindje zeven dacht ik : 'Nu volgen er geen meer.' Ik dacht toen dat het bij zeven ging blijven en aan tien kinderen dacht ik niet eens. Het leek mij een onwerkelijk kinderaantal en al zeker voor mezelf. Bij kind negen( en pril zwan...

     De heenreis was een hel (met urenlange files en een ongeval), maar Spanje was het paradijs (tot mijn eigen grote verbazing had ik dit land altijd met andere dingen geassocieerd zoals busladingen vol feestvierende en drinkende mensen en sardientjes op het strand!). Maar Spanje was zoveel meer en zoveel anders in 'het echt'. Het was de eerste keer ooit dat ik naar Spanje ging en ik ben al zowat overal in Europa geweest. Ik hield meteen van de taal en de mensen. Van het land en van de zon en de wind.  Voor ons was het ook veel zwembadgeluk, lekker eten en veel samen spelen en babbelen. We logeerden in een huis tussen Riudaneres en Santa Coloma De Farners in Catalonië/ Girona. Bij zeer lieve vriendelijke mensen. Heel gastvrije mensen die oprecht interesse toonden en bezorgd waren en altijd klaar stonden met raad en daad. We maakten een tripje naar de Costa Brava. Naar Tossa de Mar. Terwijl Tim met de jongens en Lies naar het stran...