GEKWEK

Vicje heeft het nogal moeilijk. Hij weent meer dan al onze andere kinderen deden (zelfs meer dan Niels) en het is een beetje onduidelijk waar het aan ligt. Daarom heb ik nu toch een afspraak gemaakt met een osteopaat. In de maxi cosi slaapt hij meestal als een roosje en terwijl ik de andere kinderen het liefst lekker thuis liet slapen neem ik hem nu speciaal toch mee zodat hij in slaap zou vallen. Gelukkig zijn de nachten WEL goed. In ons bed slaapt ie als een roosje dicht bij mij. Misschien moet ik toch maar weer de draagdoek boven halen (maar ik ben helaas niet zo een draagdoekmama). Het hondenknuffeltje uit de Libelle werd voor hem gehaakt door iemand van onze Letsgroep.     Mijn dagen zijn erg vol. Omdat ik veel met Vicje bezig ben (vooral met troosten), maar zondag namen we toch de tijd om skispullen te gaan inkopen in een winkel waar er nog ferme solden waren. Niet dat ik de rekening vond meevallen ondanks de solden, maar ze zijn nu bijna allemaal k...

Door een ongemak dat rijmt op aardbeien kan ik momenteel helaas niet meer fietsen. Zelfs andere zaken zijn momenteel niet zo aangenaam, maar soit. Het heeft niets te maken met mijn voeding of mijn gewicht (dat nog altijd hetzelfde is: nog steeds amper 2 kilo bij), maar waarschijnlijk toch door de druk van beebje ontstaan. Naast het bekken dat verzwakt en zeurt nu dus de A., maar ach. Ik heb dit tijdens elke zwangerschap meegemaakt dus ik weet dat het voorbij gaat. Alleen is het op het moment zelf niet zo plezant. Elke keer wanneer ik ga zitten grimas ik :-). Ik dacht ook hier aan te ontsnappen, maar het is zoals het is. Momenteel ben ik 28 weken zwanger. Dus momenteel ga ik met de auto overal heen. Niet zo goed qua beweging, maar ik probeer toch in  huis mijn kilometers te maken. Vandaag was een dag dat ik nog wat cadeautjes moest inslaan en er één kocht voor mezelf. Een blauwe poncho die lichtjes glittert. Voor wie het nog niet wist glitters zijn in de mode o...

 Mats is jarig vandaag. Hij is vier jaar geworden. Vier jaar geleden werd dit knappe jongetje geboren. De dokter had hem de dag ervoor nog gedraaid want hij lag dwars en 's nachts kwamen de weeën. Rond een uur of half zeven is hij dan geboren. 4,5 kilo en 53 cm. Wat was hij mooi. Ik was het bijna al vergeten... Ondertussen is hij dus een ferme kleuter en een grote klimmer. Maar ook een grote deugniet (eigenlijk zoals al zijn broers). Ik ben fier op mijn jongetje. Gisteren vierden wij hem al. Vandaag is er enkel nog een extra cadeautje en trakteren op school (mini cakejes).  Deze ochtend bracht ik oudste naar Sint-Niklaas dan weer toen ik opgebeld werd door de opvang waar ons Feetje was. Ze was tegen een hoek van een muur gelopen en had een diepe snee. Men bracht haar naar het ziekenhuis. Toen snelde ik me naar het AZ. Overmand door emoties was de man daar al met ons kleintje. Het was een serieuze snee. En ze is gelukkig genaaid door een plastisch chirurg. Ze gaf gee...

Het dagelijkse leven is ook heel veel herhaling. Men doet vaak dingen die men al zovele keren eerder gedaan heeft. Het voelt vertrouwd en veilig. Tijdens het koken had ik zo een déja vu gevoel tot ik besefte dat het dat niet echt was want zo een dag als vandaag. Zo zijn er al veel geweest. De man zijn wekker stond om vijf uur deze ochtend en helaas waren meteen ook de twee jongsten wakker. Nog blijven liggen had weinig zin en dus stond ik maar op. En deed de dingen die ik zo vaak doe zoals de was en vouwen en de krant lezen. De was in ons gezin moet echt dagelijks gebeuren wil ik ermee bij blijven. Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om dit gedaan te krijgen. Bij zijn met de was bedoel ik. Het is echt een gevecht geweest tegen de vele was, maar nu gaat het al heel lang goed. Ik laat niets meer liggen, was bijna meteen alles, vouw het ook meteen op en neem altijd een hoop mee naar boven. 's Morgens trok ik met vier kinderen de baan op. Om de dag te breken zo zei ik...

De afgelopen dagen was ons Feetje wat ziek, maar vandaag is ze weer een halve dag naar de opvang zodat ik zo meteen naar de fitness kan. Op mijn twee meisjes ben ik dol. Ja. Veel doller dan op de jongens die me vaker grijze haren bezorgen. Zo haalde één der zonen het gisteren in zijn hoofd om vuurke stook te doen bij een vriendje waar hij was gaan spelen. Uiteraard staken de jongens het op elkaar en later zelfs op een meisje dat er ook was :-). Hoewel meisjes hier zeker niet makkelijker zijn (zeker niet in de tienerfase)dan de jongens zijn ze rustiger (hier), liever, schattiger, ... Wat niets af doet aan het feit dat ik ook mijn jongens supergraag zie, maar toch meer voel voor meisjesdingen dan jongensdingen. En dan even over mijn blog? Ik blog toch vooral voor mezelf om een soort van dagboek te hebben. Bloggen doe ik al sinds 2009 en al mijn blogberichten zijn gepubliceerd in boeken. Nu is het weer het moment om een deel te boek te zetten. Teruglezen doe ik ook werkelijk en soms...

 Mats viel de afgelopen dagen opnieuw na school in een diepe slaap. Wat zou ik ook graag af en toe gewoon zo een slaapje willen doen. Of een winterslaap. Het is bibberkoud buiten en dus voor het eerst deze winter worden de kinderen wat warmer aangekleed. Wat meer laagjes en toch maar die muts en sjaal. Zelf doe ik dezer dagen ook aan laagjes. De ochtenden zijn wel mooi. Toch trek ik mij het liefste terug in mijn eigen nestje. Ik heb zelfs gordijnen besteld. Al twee jaar heb ik een open huis. Iedereen kan binnen kijken, maar plots had ik er genoeg van. Ik wou weer overal gordijnen. De laatste tijd blog ik ook minder omdat ik er minder behoefte aan heb. Soms wil ik gewoon verdwijnen van het internet. Af en toe lees ik nog wel iemands blog en af en toe haal ik daar nog iets geweldigs uit. Sommige blogs zijn zo inspirerend. Al doet Pinterest dat ook. Maar zelf heb ik steeds minder behoefte om lief en leed te delen. Er is zo een overaanbod aan informatie en blogs en hoewe...

Er zijn dingen waarover ik denk dat ik dit zeker wil delen met anderen omdat het zo interessant is voor velen, maar dat ik het toch niet doe; En soms denk ik dat iets compleet oninteressant is, maar dat ik het eigenlijk wel wil opschrijven en het dan maar opschrijf zoals nu dus. Er zijn eenzame avonden dat ik alsnog besluit te bloggen zoals alweer vandaag. Zaterdag was al langer de dag dat de weekendkranten in de bus vielen en er dan eindeloos (tussen de wassen door)gelezen werd. Dat veranderde nog niet en dus kun je mijn zaterdag omschrijven als : lezen, lezen, lezen en tussendoor ook nog de kinderen naar de tekenschool brengen en me ergeren aan een dochter die plots veranderd is van lief meisje in een jongenszot (compleet met alle toebehoren). 's Avonds gingen de man en ik dan uit eten in een populair, maar zeer goed restaurant en opperde weer eens tegen elkaar (voor de zoveelste keer)dat we dit elke week zouden moeten doen omdat we dan zonder kinderinmenging een gesprek kon...

 Het is de week dat Thijs zijn verjaardag alvast vierde op school. In juli word hij zeven. De week van de vele oudercontacten, proclamaties van twee kinderen en diploma uitreikingen. De week van schoolreizen, nieuwe kids ID's aanvragen en een begin maken van tuinieren. De week dat alle fietsen bij de fietsenmaker langs gingen (of toch bijna allemaal). En ik een deal kon sluiten met de fietsenmaker omdat een voorzitje voor mij echt niet werkt en we dus voor een andere oplossing gaan. Het is een belangrijke week waarin ik al vaak opgewonden en tot tranen toe ben geweest (maar niet van verdriet). Waarin ik eindelijk iets meer contact legde met de ouders op het schoolplein omdat ik dacht dat het er anders nooit van zou komen. De week van het actie ondernemen. En tijdens deze week kwam er ook nog een heel lief cadeautje toe van Debora, een lezer van mijn blog. Kaartjes, een armband en een prachtige ring. Dankjewel hoor. Ik ben er ontzettend blij mee. Er zijn ook nog twee lez...

 Wanneer men mij de vraag stelt wat het ergste is aan een groot gezin is dat bij mij telkens weer: DE WAS ! In ons vorig huis hadden wij twee wasmachines en twee droogkasten, maar dat is in het nieuwe kleinere huis niet meer mogelijk dus er rees al gauw een probleem. De was stapelde zich op. Want hoe ik ook verschillende wassen per dag draaide het bleef maar komen als een lekkende kraan. Zo kwam het dat ik gisterenavond tegen de man zuchtte dat er ondanks de grote verandering in ons huis qua opruimen (Leve Marie Kondo) er met de was toch nog altijd een groot probleem was. En daar kwam de man uit het niets met DE oplossing (dat ik daar zelf niet opgekomen was). We rijden morgen met alle (Ikea)zakken die we kunnen vinden met zoveel mogelijk was naar het wassalon en vullen alle vrije machines en dat deden we. Van 10 uur 's ochtends tot kwart voor drie 's middags deden de man en ik niets anders dan wassen, drogen en opvouwen. Van Teamwork gesproken. En we werkten (bijna)al o...

  -Dan schrijf je een blog op een 'slecht' moment en schaam je je achteraf rot om zoveel drama (ook al was het echt zo) -Dan drink je een paar glazen wijn en weet je achteraf niet meer wat je gepost hebt en verwijder je je blogberichten (Wat heb ik gedaan gisteren?) -Dan bedank ik diegene die de moeite namen om lieve antwoorden te posten en me moed in te spreken ook via mail. Dankjewel, maar ik voel me weer helemaal happy vandaag. -Dan besef je dat het precies elf jaar geleden is dat je eerste man overleed en vraag je je af of dat er misschien ook iets mee te maken had. Onbewust dan wel. -Dan vraag je je af of een blog de plaats is om je gevoelens te ventileren en hoop je dat er niet al te veel mensen hem gelezen hebben (voor deze keer dan toch!). En ben je toch ook opgelucht dat je niet op Facebook zit. Stel je voor dat ik daar mijn gal was gaan uitspuwen.   Hm. Gisteren had ik het goed te pakken. Maar dat was dus gisteren. Vandaag vliegen we er weer in.

1, 2, 3 en nu kruipt ze vrolijk rond. Wat is het een wonder en wat doet ze het zelf ook graag. Ze kan nu overal komen waar ze zelf wil. Héérlijk. En altijd met een big smile.  Er bloeien weer rozen in de tuin.  En Mats speelt heel graag met de 'kwakjes'. Ik heb hem dat woord niet aangeleerd want ik zeg altijd eendjes, maar zelf maakt hij er de kwakjes van en dat vind ik heel grappig. Ook de manier waarop ze hier met die eendjes spelen is aandoenlijk. O. Levenslessen. Voor een keer verwijs ik naar de blog van Kelly die de levenslessen van Thomas Siffer opschreef en omdat ik het alleen maar 100% eens ben met deze man zal het je niet spijten dat je dit eens gaat lezen. Je kan er zelfs heel blij van worden. Zelf ben ik meestal ook wel blij en tevreden. Jezelf de vraag stellen. Waar word ik gelukkig van? Dat is belangrijk ! De dag dat je sterft geen spijt hebben van de dingen die je gedaan hebt of niet gedaan hebt. Zo te leven. Fijne dag nog.

Op Lezen is als voedsel kun je lezen welke boeken ik uit las in mei en waarom een bepaald boek mijn leven veranderde in zekere zin. Waarom mijn leesvoer daardoor ook nu bestaat uit weer andere boeken dan de normale romans, SF boeken, thrillers, enzovoorts. Hoe ik beter weet welke richting ik mijn leven weer wil uitsturen. Verder. Ons huis raakte donderdag dan toch EINDELIJK verkocht en alles werd getekend. Oef ! Ondertussen weten we wie in de fout ging en hebben we stappen ondernomen om een compensatie te verkrijgen, maar wij zijn de kleine garnaal. Straks vertrekken we tot morgen naar onze caravan in Zeeland waar we even tot rust willen komen. Volgende week volgen onze stappen. 1)Waarom wij al zeven maanden bij onze bank vragen om een herfinanciering en dit nog steeds niet in orde is en wij dus zo erg aan het lijntje gehouden worden dat dit niet meer kan. Dat zegt onze bank nu zelf ook, maar ondertussen blijft het duren. Er is nochtans geen enkel probleem. Alleen gebeur...

 Het begon eigenlijk al zaterdagavond naast ons in de zetel. Ze was aan het blozen, maar ze zei dat haar hoofdje pijn deed. En zondag werd het erger met hoge koorts toen ik thuis kwam van een  brunch in Gent . Terwijl ik met de zieke thuis bleef ging man met een paar kinderen naar de voorstelling van Wouter in Terdilft . Vandaag moest ik met ons Fee op controle bij de dokter-een gewone controle en zij onderzocht haar dan. Bronchitis dus ! Ik heb vandaag nog veel gedacht aan de bloggersmeeting in Gent georganiseerd door Danone. Hoe ik mij soms toch nog eigenlijk een zestienjarige voel :-). Af en toe hervalt een mens in zijn 'oude' gewoontes zoals (bijna)niet ergens durven binnen gaan en je verstand op nul moeten zetten en als je daar staat voel je je aangestaard door tientallen ogen en probeer je dat te negeren, ... Ondertussen ben ik een volwassen vrouw , maar af en toe kan je daar dus toch nog opnieuw last van hebben. Voor mij was dit weer een goede stap op weg n...